Een week later is Padding Out megahit op 3FM en hoor je ‘m eigenlijk het liefst met het volume op 100. Miike Snow is ook niet nieuw in de muziekwereld, al weer een paar jaar geleden maakten ze Silvia en ze remixten (ja, -ze- het is een band) eerder al platen voor o.a Depeche Mode, I Blame Coco en Kings of Leon.

Door de hit ben ik wel erg benieuwd naar het nieuwe album, ‘Happy To You’ dat in maart uitkomt. Wie weet wel een optreden op Lowlands in de Lima waard?

Al sinds de zomer ben ik verslaafd aan indie-folk. Misschien wat gek, want de meeste mensen die ik spreek vinden het typische winter muziek. Niets is minder waar, ik sta er al een aantal maanden mee op. Zo ook met het Heavy Flowers van Blaudzun. Rustig, zeker niet saai en het heeft dezelfde werking als koffie: het is energiek.

In november liep EO Jong een dagje met me mee, samen met een freelance filmregisseur. Hij was lang, had een baard en achteraf bleek hij Blaudzun te heten. Miste ik even. Achteraf sprak ik hem in Rotown na z’n show nog even, als ik dat wist tijdens de draaidag, had ik misschien wel heel anders naar ‘m gekeken.

Je ziet ze in elke Amsterdamse straat wel rijden; vespa’s! De verkoop van de Italiaanse scooters kreeg een boost nadat Willem Holleeder als een Italiaanse maffiosi ermee door de straten van Amsterdam reed.

Omdat Holleeder sinds afgelopen vrijdag weer op vrije voeten is ging ik voor Radio 1 de straat op om te kijken of de Vespa’s weer in trek zijn!

“Ik ben te hipster voor dat fuifje, daar komen oeters!” zomaar een zin uit mijn vriendenkring. De vertaling: Ik ben te alternatief voor dat feestje, daar komen mensen die te gewoon zijn en UGGS dragen en Nickelson jassen”.

Wie is het tegenwoordig niet; hipster. Een hipster is iemand die niet meedoet aan trends en zich niet aanpast aan de rest. De alternatieve. Ze drinken alleen Starbucks koffie, dragen rieten hoeden, zelfs in de winter, brillen met een groot montuur, skinny jeans opgerold tot de enkels met daar onder skate-schoenen; ook al skaten ze niet. Een hipster loopt voor op de samenleving en weet dingen al voor dat de massa er kennis mee maakt. Ze zijn de nieuwe hippies.

Tenminste, dat vinden ze zelf. Tegenwoordig is namelijk álles hipster. “Kijk naar mijn stickers op m’n laptop, zo hipster!” of een bloemetje tekenen op je OV-Chipkaart? Hipster! De hipster is mainstream. Het alternatieve is er vanaf, want iedereen is het of doet het.

Ik heb niets tegen hipsters, mijn beste vrienden zijn hipsters, echt! Maar het begint vermoeiend te worden. Zo gaan hipsters alleen naar feestjes waar andere hipsters komen: hipsterfuifjes, want feestjes klinkt te overrated.

Op Hipsterfuifjes draait men dubstep, dat is ook hipster. Er komen meisjes die blowen, wat op zich al een doodzonde is, maar nog erger: ze hebben tunnels. Tunnels zijn eigenlijk niet meer dan een enorm gat ín de oorlel. Vaak filosofeer ik over die dingen, over hoe dat er over een paar jaar zal uitzien als het helemaal niet meer hip is. Daar loop je dan, met een uitgerekte oorlel. “Hé, jij hebt een uitgerekte oorlel, was je tien jaar geleden ook een hipster?!”

Wat ooit begon als buiten de hokjes denken, is zelf een hokje geworden.

Vorig jaar schreef ik een brief aan mezelf, met daarin het goede voornemen dat ik dit jaar bij BNN zou beginnen. Ik ben slecht met voornemens, maar dit keer niet. Sinds 1 januari ben ik namelijk een echte BNN’er!

Als feut bij BNN mag en kan je alles. In m’n eerste week maakte ik al zwaar illegaal een reportage in de IKEA, ging ik liftend naar de redactie en haalde ik de semi-illegale drug Qat bij een dealer. En dan te bedenken dat we nog maar net begonnen zijn!

I love it.

Toch bestond het jaar vooral uit veel ups. In februari al, toen ik gekozen werd als Media/jong columnist bij NRC Handelsblad. Om de week schrijf ik over mijn kijk op het (nieuwe) medialandschap. Een column waar ik trots op ben.

Mijn hoogtepunt van het jaar vond plaats in maart, toen ik voor een dagje Justin Bieber was. De popsensatie was in Nederland voor een optreden en op dezelfde dag draaiden we een pilot voor een nieuw televisieprogramma. Ik reed in een limousine naar Ahoy en deed daar alsof ik Justin was. De stunt was zo geslaagd dat het naast ‘t AD zelfs de Huffington Post haalde!

Later mocht ik nog meewerken aan de pilot van het nieuwe BNN programma 24/7, dat nu elke maandag en vrijdag live te zien is op Nederland 3.

2011 is ook het jaar van de auto. Ik werd ambassadeur voor 2toDrive. Een project waardoor 16,5-jarigen al mogen beginnen met rijlessen en afrijden als ze 17 zijn. Vervolgens mogen ze onder begeleiding van een coach zelf rijden. Ik ben nu op de helft van m’n lessen en krijg steeds meer zin om met m’n coach te gaan rijden. Ook regisseerde ik met Bruut.tv voor 2toDrive een filmpje voor de coaches.

De zomer van 2011 begon als een hit. Een zomerhit. Met de Meisjes met IJsjes veroverden we het land. De Tilburgse Kermis, Giel Beelen’s Freaknacht, 538, de voorpagina van de Metro en een artikel in NRC Next. De zomer viel tegen, maar de animo voor de plaat zeker niet. EMI tekende uiteindelijk Discodip, de jongens achter de plaat.

Sinds Oktober zit ik voor Ondertussen.nl elke twee weken in Den Haag, daar praat ik met politici over jongerenzaken. Stufi, OV-Chipkaarten, bier en over hun jeugd. Alexander Pechtold, Rita Verdonk, Job Cohen, Emiel Roemer, been there, done that.

2011 sluit ik ook goed af. Ik kreeg in december namelijk te horen dat ik bij de laatste 9 BNN University’ers zit. Per 2 januari mag ik de koffiezetautomaat onveilig maken en leer ik radiomaken van helden als Coen & Sander, waar ik in 2009 nog door werd verrast op m’n verjaardag!

2012, ik heb zin in je.

Dat ze in de grootste tent stonden maakt niet uit, ze zorgde voor een intieme sfeer en een geweldig gevoel.

Het is eind december dus tijd voor lijstjes; in mijn geval, een top 3 van beste albums van 2011. Ik zeg het alvast; ik ben slecht met lijstjes. 2011 was een muzikaal jaar en er was veel keus. Na veel wikken en wegen heb ik mijn top 3 gebaseerd op hoeveel ik van een plaat heb genoten. Dat zag er als volgt uit.

1.    Foster The People – Torches
By far, naar mijn mening dus, het beste album van 2011. Bij het horen van Pumped Up Kicks, toch wel een zomerhitje, was ik al verkocht. Toen ik later het hele album op Spotify ontdekte, bleek het geen one hit wonder. Foster The People was dé band van mijn zomer. Balen was wel dat hun optreden op Lowlands niet door ging. Ik hoop oprecht dat ze in 2012 wéér knallen (en wel komen). Anders toffe nummers op het album zijn dan Helena Beat, Houdini en Hustling.

2.    Ben Howard – Every Kingdom
Deze man stond wél op Lowlands, het enige jammere is wel dat ik hem 3 dagen erná pas ontdekte. Neem de perfecte Singer/Songwriter, doe die keer drie en je hebt Ben. Het album Every Paradise kan altijd; ’s ochtends onderweg naar school, in de middag, in de avond of ’s nachts als je nog even een deadline te halen hebt. Het is een rustig, maar absoluut niet saai album. Mijn favoriete tracks: The Wolves, Old Pine, Diamonds, Everything en Keep Your Head Up. Voor de die hards: Check ook The Wolves – Acoustic (Staat in spotify!).

3.    Young The Giant – Young The Giant
Ze scoorden dit jaar 2 hits en stonden ook op Lowlands. Toch vond ik ze het fijnst als ik ze, op zondag, draaide in de studio: meezingen en drummen op het studiomeubel bij My Body. Wat een plaat is dat. In het hele album zit een fijne balans, waardoor je het niet snel zat raakt. Andere fijne liedjes zijn I Got, Cough Syrup, Strings en natuurlijk Apartment.

Ze komen Denemarken, Finland en Engeland en ze zijn dan ook een virtuele band. Hun karakters heten Cherry, Goldie Foxx en Dyna Mink. Wie wie is, is geheel onduidelijk. Wel is duidelijk dat Ode to the Bouncer, hun eerste single een groot succes is.

Serious Request is op de helft en we kunnen denk ik wel spreken van een anthem, twitter ontploft als de plaat wordt gedraaid! Oh, en een kekke videoclip hebben ze ook!